Elibariki //
.
.
.
Zijn lach, wauw wat is hij mooi he?
.
Reacties op deze foto stromen binnen, ‘vrolijk ventje’, ‘wat een blij mannetje’.. maar is dat echt zo?
We hebben Elibariki (4) mogen ontmoeten, toen we hem zagen rende hij ons tegemoet en sloot hij ons in zijn armen.
Voorzichtig zetten we hem neer, proberen we contact te maken ondanks dat we elkaar niet konden verstaan. Ik pak mijn voetbal uit de tas, we spelen wat en proberen voorzichtig wat meer toenadering te zoeken.
.
.
De hele dag bleef zijn gezicht onzeker en angstig, die mooie lach van hem bleef maar weg. Hij sprak geen woord, ook niet in de uren die volgden.
We wisten niet goed of het aan ons lag dus we vroegen de vertaler of hij het spannend vond. Hij gaf aan dat Elibariki altijd zo is. Dit raakte me meteen.. horen jongens van 4 jaar niet met een lach op hun gezicht, met vriendjes te spelen? Te voetballen? Te genieten en gewoon onbevangen kind te zijn?
.
.
Na het eten hebben we de tijd genomen om Elibariki te verrassen met een rugtas vol cadeautjes, uitgezocht door ons met liefde.
Hij komt naast mij zitten en ik zie in zijn gezicht een stuk verwachting, hij kijkt nieuwsgierig naar zijn tasje. De rits gaat open en zijn onzekere, angstige blik, slaat om naar een gelukkig jongetje. Een paar speelgoed auto’s is het eerste wat hij ziet, sinds dat moment had hij geen oog meer voor wat anders. Deze speelgoed auto’s gaven hem een lach op zijn gezicht, een eerste lach. Wat is hij mooi, wat is hij gelukkig, wat ben ik gelukkig.
We hebben de hele middag samen met de auto’s gespeeld. Met een glimlach.
Het was echt even jij en ik, geen zorgen, geen hongerig gevoel omdat je dagen niet hebt gegeten.
Geen angst, geen afwijzing, geen onzekerheid.
Gewoon een onbevangen kind.
.
.
We namen eind van de middag afscheid van elkaar, we zongen een zegenlied over Elibariki en zijn familie. Een dikke knuffel en ik zei voor de zoveelste keer ‘Wewe Ni Mzuri’ (je bent prachtig).
Daar ging hij, een lange autorit van 5 uur in een klein busje door de hobbelige wegen van de sloppenwijken, naar ‘huis’.
.
.
R E A L I T E I T:
– Elibariki is 4 jaar en hij woont bij de Masai stam.
Zodra jongens 13 jaar worden worden ze voor drie weken meegenomen de rimboe in, afgezonderd van de wereld.
Daar worden schokkende rituelen uitgevoerd waarna ze worden geëerd als ‘krijgers’.. ‘echte mannen’.
Het drinken van bloed, een besnijdenis, leren dat ze nooit meer respect hoeven te hebben voor een vrouw, het tot zich nemen van meerdere vrouwen met geweld. Is dit niet iets wat 1000 jaar geleden alleen gebeurde vroeg ik mijzelf af?
De drie weken zijn voorbij, de onbevangen kinderen zijn niet meer. De mannen die hun vrouwen eren en liefhebben zijn er niet meer.
Mijn hart huilt, ik word misselijk.
.
.
Compassion Nederland biedt hoop, hoop aan o.a. Elibariki omdat hij nu onderdeel is van het project van Compassion. Het gebeurt!
Er leven nog veel te veel kinderen in extreme armoede. Steff en ik zijn trots dat Elibariki onderdeel is van onze familie maar ondertussen zullen we blijven vechten voor gerechtigheid.
.
‘Its not blood that makes you family, it’s love’ – Nakupenda Elibariki