Na een nacht vliegen zijn wij eindelijk geland op Kilimanjaro airport in Tanzania. Aangekomen op het vliegveld blijkt mijn reiskoffer nog in Istanbul te staan, waar wij onze overstap hadden. Na een nacht zonder slaap werd de frustratie mij eventjes teveel en kwamen er een aantal emoties vrij.
Uiteindelijk werden alle koffers ingeladen en konden we in de busjes stappen die voor ons klaar stonden op het vliegveld.

Na 1,5 uur rijden kwamen we aan bij het hotel. Hier werden de sleutels voor de kamers verdeeld en kon iedereen zich even opfrissen. Om 09:00 uur zat iedereen alweer aan het ontbijt want er stond een projectbezoek op de planning. Tijdens dit project zouden de groepen op homevisit gaan bij kinderen uit het project. Iedereen is inmiddels uitgegeten en heeft een leuk tasje met cadeautjes gereed om mee te nemen naar de homevisit. We stappen de bus in en vol goede moed vertrekken we richting het compassion project.

Het project wat wij hebben bezocht bevond zich in een kerkzaal. Daar aangekomen, werden we door de kinderen bij de hand gepakt en naar stoelen geleid die in de zaal stonden. We werden hartelijk ontvangen en we kregen een geweldige worship van de kinderen uit het project. We kregen uitleg over het project en wie er allemaal aan meewerken en vervolgens gingen we op homevisit. De groep werd verdeeld in kleinere groepen en iedere groep ging met een kind uit het project mee. Samen met 4 andere muskathleten ging ik mee met Hassan.
Hassan is een jongen van 15 jaar die in de buurt van het project woont. De weg richting zijn huis was lang en vol met kuilen en putten in de weg.
Wegen zijn daar sowieso bijna niet verhard en daarom heb je veel te maken met modderpoelen. Onderweg waren er veel huizen en winkels waar bewoners voor zaten en ik merkte aan mezelf dat ik er vrolijk van werd dat ik iedereen begroette en dat ze wat terug zeiden. In Nederland zijn wij het vaak niet gewend dat wij op straat worden aangesproken door een vreemde.

De weg naar het huis van Hassan leek wel uren te duren. Op een gegeven moment kwamen wij aan bij een steegje waar wij door heen moesten. Het steegje lag vol water dus het was veel klimwerk om er langs te komen. Toen wij het steegje uitkwamen zagen wij dat er aan de rechterkant allemaal huisjes stonden. Deze huizen waren gemaakt uit klei, leem en stro. We passeerden een schutting gemaakt van ijzeren golfplaten. Toen we door de opening van de schutting liepen kwamen we in een ander steegje. In dit steegje waren meerdere voordeuren van huizen die er stonden. Wij gingen het eerste huisje binnen. Toen wij binnenkwamen was het zichtbaar dat er maar één kamer was. Deze kamer was niet veel groter dan 4×4 meter. In deze kamer stond het bed, wat bestond uit een matras
dat op de grond lag, in een hoekje. Tevens werd er in deze kamer gekookt en geleefd. Hassan leefde in deze woning samen met zijn tante van 18 jaar oud en zijn neefje van 2 jaar.

Ons bezoek bestond o.a. uit een gesprek waarin we allerlei vragen stelden over het leven daar en deelden we de cadeau’s die we hadden meegenomen. In de tas zat vooral speelgoed, maar er zaten ook wat dingen in die belangrijk zijn voor de hygiëne, denk aan een tandenborstel en tandpasta. Nadat Hassan alle cadeautjes had uitgepakt was het tijd om een spelletje te doen. We speelden Halli Galli. We probeerden het spel zo duidelijk mogelijk uit te leggen zodat iedereen het begreep. Ondertussen was ik samen met het jongste neefje van Hassan aan het spelen met de bal. Dit vond hij geweldig. Na het spelen van het spel hebben wij hem en zijn familie nog een rol stroopwafels gegeven. We wilden hen graag een typisch Nederlands product geven. Hassan maakte de rol met stroopwafels open en begon uit te delen aan iedereen die aanwezig was in de kamer. Uiteraard zijn wij niet weggegaan voordat wij een zegen hadden uitgesproken en een foto hadden gemaakt.
Terug bij het project hebben we geholpen om de lunch uit te delen aan de kinderen die er waren om te eten.

Wat vond ik bijzonder: Dat een jongen van 15 jaar, die weinig te eten heeft, dat wat hij heeft gekregen deelt met anderen. Wij als Nederlanders kunnen en mogen daar heel veel van leren. Wij zijn vaak te ondankbaar met wat wij krijgen. En als wij iets krijgen wat wij uit kunnen delen, dan houden wij het liever voor ons zelf, want wij hebben het immers gekregen.

Mijn belangrijkste les van deze dag is dus dat ik dankbaar mag zijn met wat ik krijg en dat ik uit mag delen van de dingen die ik krijg.